พี่น้อยหน่า เรียน จบ ม.6 ที่ไหนหรอคัฟ
มีเอ็มป่ะคัฟ ถ้ามีก็ขอหน่อยคัฟ พอไม่มีไรทำจะได้คุยเอ็ม ก่ะพี่น้อยหน่าคัฟ อิอิ

คิดถึงเธอจังเลย



อยากเจอ ๆ

น้อยหน่าๆๆๆๆ

คิดถึงจังเลย


ไม่ได้คุยกันเลยอ่า


เรียนเปนไงบ้าง


ตัวเองคิดถึงเค้าบ้างป่ะเนี่ย


คิดถึงมากมายจ้า

เป็นไงบ้าง ไปค่ายมาที่นั้นไม่ค่อยมีสันยานเลย

ต้องเดินหาเอาเอง ออกค่ายสนุกมาก
เเล้วจะเล่าให้ฟังนะ คิดถึงนะครับ

เย้ๆๆๆๆ

ดีแหละที่เป็นคนที่เราเชียร์

มีความสุขมากๆ นะ

อย่าทำให้คนนั้นเสียใจแหละ

ชิมิ

เม้นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
สรุปแล้ว
กะพี่คนนั้น ไม่คิดไรแล้วชิมิ
เลือกแล้วซิว่าเป็นไอ้คุณชายคนนั้น




ตัดสินใจแล้วนะ
โชคดี

เปงไงบ้างคร้าบบบบบบบบบบบบบบบ
เรียนมาดั้ยอาทิตย์แล้วนะ
เหนื่อยกะการต้องตื่นนอนตอนเช้าเนอะ
ว่าไหม


ฝันดีน่ะคร้าบบบบบบบบบบ

ตัวเอง


เค้าคิดถึง



รักน้อยหน่าๆๆๆๆๆ



จุ๊ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

คุณเพื่อนทามรัยยอยู่จร้า



นอนอ่ะยางเนี่ย


หยุดอ่ะ

ก้ออ่านหนังสือเยอะๆๆ ล่ะรุป่าว



...........................



อ่ะๆๆๆ ลืมไปมีติวเตอร์นี่หว่า555+++





ฝานดีนะจร้า

ตะเอง เป็น ไงบ้าง อะ

ได้ สบายดี ป่าวว

อย่า ไป เครียด เลย นะ ขอแค่ เราทำให้ดี ที่สุด

เท่า ที่ เรา จะทำได้ ก็ พอ อย่า ไป กดดันตัวเองนะ

เค้า เชื่อ น้อนหน่า ทำได้ สู้สู้ จร้า มีอะไร

มาปรึกษากับเค้า ได้ เสมอนะ จ๊ะ *-*

ฝันหวาน จร้า รักษาสุขภาพด้วย นะ

ดีๆ
คิดถึงจัง

วันหนึ่ง .........ฉันอยากได้รองเท้า ฉันเดินเข้าไปในร้านที่มีรองเท้าหลากสี-หลายแบบวางเรียงราย

ร้ า น แ ล้ ว ร้ า น เ ล่ า

แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะได้รองเท้าถูกใจกลับไปด้วยแม้ แต่คู่เดียว

เลือกแล้ว...............เลือกอีกจนในที่สุดก็มาหยุดอยู่หน้ากระจกร้านหรูแห่งหนึ่ง

รองเท้าส้นสูงสีส้มคู่นั้นสะท้อนเงาเฉิดฉายผ่านกระจกออกมาแตะตาฉันตั้งแต่แรกเห็น

มันช่างเป็นรองเท้าที่สวยจนอยากมีไว้ประดับคู่เท้าในทุกย่างก้าว

โดยไม่รอรี......ฉันเดินตรงลิ่วเข้าไปหามัน

แม้ป้ายราคาเล็ก-เล็กที่ติดเอาไว้จะบอกราคาที่ไม่เล็กนัก

แต่ฉันไม่ลังเลสักนิดเดียวที่จะจ่ายเงินจำนวนนั้นออก
ไปเพื่อให้ได้รองเท้าที่ถูกใจที่สุดในวันนี้

'แน่นนิดนึงนะคะ...มีคู่ใหม่ที่ใหญ่กว่านี้มั้ย'

ฉันถามพนักงานขายขณะที่กำลังพยายามสอดเท้าลงไป
ในรองเท้าคู่สวยให้พอดี แล้วพบว่ามันพอดิบ-พอดี

จนขยับเท้าไม่ได้

'ไม่มีหรอกค่ะ...เรามีแบบละคู่เท่านั้น รับรองว่า
ใส่??ล้วไม่ซ้ำแบบใคร'

พนักงานขายเสนอข้อได้เปรียบในการซื้อสินค้า

'แต่ดิฉันว่าใส่แล้วก็พอดีนะคะ เผื่อมันยืดออกอีกนิดหน่อย'

เธอยังคงเสนอต่อเมื่อเห็นแววตาที่ฉันชื่นชมสินค้าของเธอ

เย็นวันนั้นฉันกลับบ้านด้วยรอยยิ้มกรุ่นพร้อมกับ รองเท้าคู่สวยที่อยู่ในมือ

ฉันจัดแจงโยนรองเท้าผ้าใบคู่เก่าที่ใส่มาแรมปีทิ้งไป อย่างไม่แยแส

วันรุ่งขึ้น ..............ฉันออกเดินด้วยรองเท้า คู่ใหม่อย่างเฉิดฉาย

ยิ่งมีใครต่อใครชมว่ามันสวยนักหนาฉันก็ยิ่งปลื้มใจ

ทว่าไม่ทันข้ามวันรองเท้าเจ้ากรรมก็แผลงฤทธิ์จนฉัน เดินโขยกเขยก

และเย็นวันนั้นฉันก็ต้องกลับมาบ้านพร้อมกับเท้าที่ระบม

ห า ก ชี วิ ต ค น เ ร า เ ป็ น เ ห มื อ น ก า ร เดิ น ท า ง ไ ก ล

ความรัก ___ก็คงเป็นเหมือน รองเท้า

แ ท้ ที่ จ ริ ง แ ล้ ว น่ ะ น ะ

ฉันว่าคนเราไม่ได้ต้องการ

'รองเท้าสวย' มากไปกว่า รองเท้าที่ใส่สบาย

แต่ก็นั่นแหละ

ใคร-ใครก็ย่อมชอบรองเท้าสวย-สวยด้วยกันทั้งนั้น

ถึงไม่น่าแปลกที่หลายคนมักตัดสินใจซื้อรองเท้าเพราะ
ว่า 'มันสวย ' มากกว่า 'มันพอดีกับเท้า'

และแม้มันจะใส่แล้วคับไปนิด...อึดอัดไปหน่อยก็ยังไม่วางมือ

เหตุเพราะว่า___มันสวยถูกใจ

หรือแม้มันจะราคาแพงลิบลิ่วก็ยังอยากเป็นเจ้าของให้ได้
หากว่าเราต้องเดินทางอีกไกล
แม้จะมีรองเท้าสวยหรู ราคาแพง ยี่ห้อแบรนด์เนม
มันก็คงไม่มีประโยชน์
แม้จะสวยแค่ไหนแต่ถ้ามันทำเท้าเราเจ็บ...สุดท้ายก็คงต้องถอดมันออก
เพราะถ้าขืนเราเดินทั้งเท้าเจ็บ-เจ็บเราคงไปไม่ถึง ปลายหนทาง

ค ว า ม รั ก ก็ เ ช่ น กั น
เราอาจใฝ่ฝันที่จะมีคนรักสวย รวย เก่ง ฉลาด เลิศ หรู

แต่ความจริงแล้ว
เราเพียงต้องการคน-คนนั้นเพื่อให้ตัวเราดูดีขึ้นมาเท่านั้นเอง
ฉันว่านะ....รองเท้าที่ใส่แล้วสบายไม่จำเป็นต้อง สวยเด่นอะไร

เพราะฉะนั้น
คนที่จะมาจับจูงมือเราไปตลอดทางของชีวิตก็ไม่จำเป็น
ต้องเป็นคนที่ดีเลิศที่สุดจนใครนึกอิจฉา

บางที...การใส่รองเท้าที่เดินแล้วสบายมันอาจทำให้ เรามีความสุขมากกว่า
เพราะฉันเชื่อว่ามันจะพาเราไปจนถึงจุดหมาย

โดยที่เราไม่ต้องเจ็บเท้าและนึกอยากจะโยนมันทิ้งไป เสียให้รู้แล้วรู้รอด

ตลอดการเดินทาง

เรียน ที่ สีกันคัฟ ดอนเมมือง

แวะมาเหยียบ ฮายเมิงสักหน่อย

ไม่ว่ากันนะ

อิอิ

ตื่นยั๊งค๊ะ

เราเด็กดมจ.26
เราอยู่ห้อง 9
เราเป็นคนง่ายๆ
ว่างๆก็
เข้ามาคุย
กันได้นะคับ

เวนกำ

โดนไทร์เลยหรอ

ไมงั้นอ่าา

TT

หวาดดีคราบ ... พี่น้อยหน่า
ยัง จำก๊อตได้ ป่าว อิ^^
มาเม้น ให้นะคัฟ ....

น้อยหนุ่ง



คิดถึงจาง



เค้าตัดผมละนะ



เมื่อไหร่แกจะตัดบ้างอะ

อ้าว แล้วทำไงล่ะนั้น

คิดถึ๊ง คิดถึง

จะได้เจอกันล่ะ

เดี๋ยวเปิดเทอม ขอหมอแก้มให้หายคิดถึง สักทีสองทีนะ

อิอิ